Siostra Lesława Witowska, przełożona domu, pierwszy raz do Kroczyc przyjechała w 2001 r. Przez pięć lat była organistką oraz pracowała w domu. Gdy opuszczała Kroczyce nie przypuszczała, że jeszcze tutaj wróci, i to w dodatku jako przełożona.

Znowu w Kroczycach

Po przeszło sześciu latach, znowu skierowana została do pracy w tej miejscowości. Wróciła tu z radością, jak wraca się do ulubionych miejsc i ludzi. Na pytanie, co robi, odpowiada z uśmiechem: - Usiłuję łączyć „przełożeństwo z organistostwem”, co wcale nie jest takie łatwe. S. Lesława po raz pierwszy jest przełożoną, uczy się nowej funkcji, powoli dochodzi do wniosku, że łatwiej wykonywać czyjeś polecenia niż samemu podejmować decyzje i animować życie wspólnoty. To wielka odpowiedzialność. Zanim wróciła do Kroczyc, przez sześć i pół roku mieszkała w domu macierzystym w Sosnowcu. Była organistką w parafii, na terenie której znajduje się klasztor. W niedziele odprawianych było sześć Mszy św., a więc praktycznie cały dzień był zajęty posługą. W Kroczycach jest łatwiej, chociaż i tak pracy nie brakuje, w niedziele są odprawiane cztery Msze święte. A przecież granie to jedno z wielu, a nie jedyne zajęcie.

Matka Zagłębia

Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus powstało 31 grudnia 1921 r. Zostało założone przez sługę Bożego o. Anzelma od św. Andrzeja Corsini (Macieja Józefa Gądka) i Matkę Teresę od św. Józefa (Janinę Kierocińską). Pierwsze zgromadzenia formowały się i działały w Sosnowcu. Same będąc bardzo ubogimi, pomagały najuboższym. Początkowo nawet nie miały domu, w wakacje mieszkały w jednej ze szkół. W 1925 r. na potrzeby Zgromadzenia został zakupiony dom przy ul. Wiejskiej. W rozbudowanym macierzystym domu, który stoi przy ulicy M.T. Kierocińskiej, znajduje się sarkofag z doczesnymi szczątkami Matki Teresy, zwanej Matką Zagłębia. W czasie wojny pomagała potrzebującym i z narażeniem życia ukrywała partyzantów AK, żydowskie dzieci i dorosłych, a także dziewczęta zagrożone wywiezieniem na roboty do Niemiec. Pomagała więźniom z Oświęcimia, posyłając do obozu paczki i ubrania. Przez pewien czas, korzystając z pomocy Komitetu Obywatelskiego w Sosnowcu, siostry prowadziły kuchnię dla biednych. Wydawano w niej niekiedy zupę dla blisko tysiąca osób. W 1992 r. za pomoc w ratowaniu Żydów Matka Teresa odznaczona została medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.

Zakony czekają

W domu w Kroczycach obecnie znajduje się 11 sióstr. Dwie siostry katechetki s. Mariusza i s. Anawim uczą dzieci w szkole i w przedszkolu, jedna z nich dojeżdża do Siamoszyc. Osiem sióstr niedawno przyjechało do domu w Kroczycach, wdrażają się w nowe obowiązki.

Do tej najdalej położonej na południowy zachód parafii w diecezji kieleckiej, do domu sióstr przyjeżdżają kandydatki do zakonu. Aspirat trwa miesiąc lub dwa, postulat do dwóch lat, a potem jest nowicjat w Łodzi. Obecnie do ślubów przygotowują się dwie siostry postulantki. Ostatnie lata to czas zauważalnego spadku powołań. - To wynik braku przekazywania wiary w rodzinach. Polskie rodziny coraz częściej są chore - mówi bez ogródek s. Lesława. W pogoni za dobrobytem, za dodatkowym zarobkiem, rodzice zapominają o przekazywaniu wiary, o byciu z dziećmi, o normalnych relacjach. Brakuje czasu na wspólny posiłek, a tym bardziej brakuje czasu nawet na to, aby spytać dziecko: - Co słychać, jak ci minął dzień, jaki masz problem?

Postulantki uczą się innego życia, życia zakonnego, przebywania we wspólnocie. Pracując w Domu, rozeznają własne powołanie. Siostry przygotowują je do życia, przekazując im własne doświadczenia i umiejętności. - Uczymy je wszystkiego, co może się im przydać w życiu: gotowania, prania, sprzątania, pracy w ogrodzie i w prasowalni. Postulantki mają lekcje z s. Mistrzynią. Przebywając wśród sióstr, przesiąkają charyzmatem Zgromadzenia i jego duchowością.

Jak w rodzinie

- Mieszkańcy Kroczyc są niezwykle ofiarni - mówi Siostra. - Czujemy się tutaj jak w rodzinie. Mieszkańcy Kroczyc są dumni z tego, że „mają własne siostry”, które się za nich modlą, które dla nich pracują i uczą katechezy ich dzieci. Rzeczą normalną jest więc dzielenie się z siostrami owocami pracy. Ludzie przynoszą warzywa, jajka, ser, czasami nawet wędliny. Dzielą się tym, co mają, w ten sposób wyrażając wdzięczność za obecność sióstr. - Kroczyce to zupełnie inny świat - mówi Siostra - dodając, że w innych miejscach nie są tak mile widziane. W Sosnowcu, na ulicy często słyszały kierowane do nich obelgi i przekleństwa. Nawet podczas poświęcenia kaplicy ktoś rzucał kamieniami, wybijając szyby w oknach. To bardzo przykre. Społeczeństwo epatowane w mediach negatywnymi ocenami Kościoła, czy wręcz szkalowaniem, zmienia swoje nastawienie do ludzi wierzących, co rodzi agresję. Na efekty nie trzeba długo czekać. „Problemy świata” dotarły także do Kroczyc. Zamknięte zakłady, brak pracy, barak perspektyw, wpychają ludzie w alkohol i zobojętnienie. Bardziej „przedsiębiorczy” wyjeżdżają za granicę, zostawiając rodziny. Nie zdają sobie sprawy z tego, że rozstanie to powolna śmierć małżeństwa.

K+M+B

Pewnego dnia w czasie wspólnego posiłku siostra katechetka czytała pytania ułożone do quizu dla dzieci. - Co oznacza skrót: K, plus M, plus B? Odpowiedzi były trzy: - Kacper, Melchior i Baltazar, drugie Kacper, Melchior i Bartłomiej, oraz trzecia odpowiedź: Kocham Matkę Bożą. Siostry popatrzyły na siebie i... wybrały trzecią odpowiedź. - My bardzo kochamy Matkę Bożą - mówi s. Lesława śmiejąc się. - Zakon karmelitański, do którego Zgromadzenie należy, jest cały Maryjny. Maryja chroni nas Swoją szatą - Szkaplerzem Świętym.

Siostry wstają o 5.15. Pierwszy punkt to wspólna poranna modlitwa, liturgia godzin, rozmyślanie, cicha modlitwa. Potem jest Msza św. Różaniec, śniadanie i siostry rozchodzą się do swoich obowiązków, a postulantki do nauki. W południe przerywają pracę i na modlitwę Anioł Pański gromadzą się w domowej kaplicy. Odmawiają modlitwę i przez 15 minut modlą się w ciszy. Po obiedzie wspólnie spędzają godzinę rekreacji, trzeba to słowo dobrze zrozumieć - wtedy mogą bez ograniczeń rozmawiać. Od 14.00 do 15.00 jest czas ścisłego milczenia. Karmel to cisza, która jest potrzebna do kontaktu z Bogiem. Potem wracają do pracy. Dzień kończą tak, jak go rozpoczynają: modlitwą i rozmyślaniem.

Otwarte drzwi domu

- Miałyśmy bardzo „pobożnego Sylwestra” mówi s. Lesława - dodając z uśmiechem, że witały Nowy Rok adoracją Najświętszego Sakramentu i Eucharystią o północy. Wraz z nimi modliło się kilka osób, które właśnie w tym czasie chciały pożegnać stary i powitać nowy 2013 rok modlitwą i dziękczynieniem. Siostry zapraszają chętnych do spędzenia kilku dni w ich domu, przez cały rok. Trzeba tylko wcześniej zadzwonić, umówić się, ustalić termin. Każdy może włączyć się w tryb życia sióstr. Są tacy, którzy przyjeżdżają, szukając modlitwy, wyciszenia, przemyślenia wielu spraw. Są też tacy, którzy oprócz modlitwy chcą włączyć się w prace, które wykonują siostry np. w ogrodzie Coraz więcej osób chce skorzystać z takich „osobistych rekolekcji”, oderwania się od świata. W domu odbywają się także rekolekcje, np. wielkopostne dla kilkunastoosobowych grup. Bywają dni, że dom sióstr karmelitanek przeżywa prawdziwe oblężenie, są to dni przemarszu przez Kroczyce pielgrzymów zdążających na Jasną Górę. Schronienie, nocleg i wyżywienie znajdują u sióstr m. in. pielgrzymi z Mysłowic i Łańcuta. W ich domu nocuje około 30 osób. - Leżą pokotem wszędzie - śmieje się siostra - w salkach, w prasowalni, salkach postulatu. Jak pielgrzymka to pielgrzymka!

Idziemy wszystkie

- Każda siostra wnosi coś w życie wspólnoty. Swoje umiejętności, modlitwę, uśmiech. To jedna z bardzo dobrych stron życia wspólnotowego. S. Leonilla umie wszystko zrobić i prawie wszystko naprawić - śmieje się s. Lesława. Jak coś jej nie wychodzi, to idziemy wszystkie i staramy się wspólnie reperować, dopiero jak nie uda się nam tego przywrócić do stanu używalności - wołamy fachowców. S. Leonilla jest nie tylko „złotą rączką”, ale także kucharką. Gotuje wyśmienicie, piecze wspaniałe ciasta, jest niedoścignioną mistrzynią w kuchni. Imię zakonne „Leonilla” zobowiązuje. Gdy pytam, czy nie korzysta z przepisów znanej siostry-kucharki Leonilli, Siostra Przełożona zaprzecza. S. Leonilla wszystkiego nauczyła się od mamy! Siostry mają wiele talentów, którymi dzielą się z innymi. S. Lesława - organistka opiekuje się młodzieżowym zespołem muzycznym. - Tak naprawdę ten zespół to jest „młodzieżowo-młodzieżowy”, czyli jest młodsza młodzież i starsza. Śpiewamy w dwóch stylach: młodzieżowym - gitara, bębny i organy oraz liturgicznym, wielogłosowym. Członkowie zespołu są bardzo utalentowani.

Na próbach spotykają się raz w tygodniu, w piątki, w salce parafialnej. Jedna z sióstr prowadzi dla dzieci Bractwo Dzieciątka Jezus. Raz w miesiącu, w pierwszy czwartek, organizowane są spotkania grupy „Margaretkowej”, która modli się za kapłanów. Po adoracji Najświętszego Sakramentu i Eucharystii członkowie grupy zgłębiają prawdy wiary zawarte w Katechizmie Kościoła Katolickiego. Kościół w Kroczycach jest zawsze posprzątany, kwiaty ułożone, Msze święte obsłużone, a to dzięki siostrze zakrystiance Patrycji. Jest jeszcze jeden rodzaj posługi - posługa cierpieniem. Starsze siostry: Fabiana, Genowefa i Milena wypraszają w ten sposób wiele łask w różnych ludzkich potrzebach i problemach. Mimo wieku angażują się w pracę. S. Milena jest nawet współorganizatorką wakacyjnego wyjazdu dla dzieci w diecezji, w której wcześniej posługiwała.

Siostra Przełożona zaprasza: - Nasz dom jest otwarty dla tych, którzy przyjeżdżają tu spoza parafii. Jeśli ktoś chciałby pooddychać Karmelem, wejść w ciszę i usłyszeć własne myśli i serce, spędzić dzień skupienia, rekolekcje czy też po prostu pobyć trochę z Jezusem i siostrami to jest taka możliwość, serdecznie zapraszamy: kroczyce@karmelitanki.pl

W następnym numerze zaprezentujemy Zgromadzenie Sióstr Sercanek z Włoszczowy