W dzisiejszych mediach słowo trzeźwość pojawia się rzadko, jeśli już się o niej wspomina, to w kontekście pijanych kierowców, czy ojców bądź matek dopuszczających się pos wpływem alkoholu dramatycznych czynów. Czy to jest jednak jedyny możliwy punkt widzenia? Zdecydowanie nie, co więcej, to bardzo niehumanitarne dostrzegać wokół problem, którego rozwiązanie leży w zasięgu ręki każdego z nas a jednocześnie zamiast go rozwiązywać, upajać się jego tragizmem.

Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu, trwający od 19 do 25 lutego to doskonały czas, by zwrócić uwagę na dobro, jakim jest trzeźwość. Diecezjalne Duszpasterstwo Trzeźwości, którego opiekunem jest ks. Maciej Figura, prowadzi szeroko zakrojoną pomoc osobom uzależnionym i ich rodzinom. Obok kapłanów czy kleryków w propagowanie idei trzeźwości i pomoc osobom pogubionym, angażują się członkowie Diakonii Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i Stowarzyszenia „Wolność i Miłość”. Pięciokrotnie w ciągu roku organizują trzydniowe rekolekcje dla osób uzależnionym od alkoholu, przez 8 ostatnich sobót miesiąca spotykają się w kościele Świętego Krzyża w Rzeszowie na Dniu Wspólnoty, organizują Dni Radości, wypełnione doskonałą zabawą, modlitwą i wspólnym przebywaniem bez alkoholu w Dobrzechowie. To tylko niektóre formy działania Duszpasterstwa. Mają one na celu pomóc tym, którzy sami nie umieją już zaradzić chorobie alkoholowej swojej lub swoich bliskich.

Trzy dni rozmów, świadectw i modlitwy to szczególnie ważna forma duszpasterstwa. Jest punktem wyjścia do dalszego powracania do trzeźwości. Ostatnie takie rekolekcje KWC miały miejsce od 7 do 9 lutego w Domu Rekolekcyjnym przy Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Niechobrzu. Ten ośrodek od lat zaprasza osoby mające problem z alkoholem po to, aby właśnie w zaciszu Maryjnego Zakątka mogły odszukiwać drogę do wolności, którą jest trzeźwość własna lub najbliższych. Tym razem w owym spotkaniu wzięły udział 43 osoby. Ich formacją zajmował się ks. Dariusz Mikrut oraz animatorzy Diakonii Wyzwolenia: Bogusław Kasperski, Anna Cymerys oraz Krystyna i Stanisław Drzał. „Zajęcia w grupach, bo taką formę mają te rekolekcje, pozwalają uczestnikom otworzyć się, przyznać do swoich słabości bez fałszywego wstydu, a taki towarzyszy osobom uzależnionym” – zwraca uwagę pan Stanisław. Animatorzy dostrzegają, że różne są formy docierania do osób potrzebujących pomocy. Niektórzy słyszą o rekolekcjach w kościele, inni zostają zaproszeni przez znajomych, wielu trafia tu dzięki świadectwom dawanym w szkołach czy w parafiach. Są i tacy, którzy o dniach skupienia dowiedzieli się z ogłoszenia w autobusie komunikacji miejskiej. Czasem przyjeżdża 30 osób, a czasem 70. Nie chodzi o sukces, masowe nawrócenie, ważne jest to, by pokazać drogę wyjścia z nałogu, której osoby uzależnione często nie dostrzegają. To wytrwała, ale realna pomoc. Pan Bogusław zauważa, że media pokazują jedynie skutki alkoholizmu, takie które wstrząsną odbiorcą, ale nie dadzą mu nadziei na poprawę. Tymczasem to właśnie stałe wsparcie jest szansą na wyjście z nałogu. Dlatego prowadzący rekolekcje są do stałej dyspozycji swoich podopiecznych. Służą rozmową, wsparciem w trudnym dniu, ale także odsyłają do Ośrodka Terapii Uzależnień, bo nie zawsze sama dobra wola wystarcza.

Trzeźwość to dar, błogosławieństwo. Niejednokrotnie bywa tak, że jeśli nie mamy bezpośredniego kontaktu z osobą uzależnioną, to temat ów wydaje nam się odległy. Tymczasem jako naród jesteśmy odpowiedzialni za siebie nawzajem. Jako społeczeństwo możemy szukać środków pomocy u ludzi, jako wierzący oddawać tę sprawę Bogu.