Hebrajskie Naceret, arabskie An-Nasira, miasto nazywane dziś „arabską stolicą Izraela”. Położony w Dolnej Galilei Nazaret jest trzecim, po Jerozolimie i Betlejem, najczęściej odwiedzanym przez pielgrzymów miastem w Izraelu, a dwupoziomowa Bazylika Zwiastowania jest największą świątynią chrześcijańską na Bliskim Wschodzie.

Dominująca nad miastem Bazylika zbudowana została przez franciszkanów w latach 1960-69. W jej budowie wzięli udział architekci i artyści z całego świata, m.in. Polak inż. Lewkowicz. Wnętrze bazyliki zdobią mozaiki z wielu krajów. Centralną postacią mozaiki z Polski jest Matka Boża Częstochowska, otoczona postaciami polskich świętych – Jej czcicieli. Potężna stożkowata kopuła Bazyliki, zakończona kamienną latarnią, chroni w dolnym kościele relikwię – Grotę Zwiastowania. To tu, według tradycji, Anioł Pański obwieścił Maryi, że zostanie matką Jezusa. O tym wydarzeniu przypomina napis: „Verbum Caro hic factum est” (Tu Słowo Ciałem się stało) z marmurowego ołtarza w Grocie. To tu Maryja poczęła z Ducha Świętego. Tu dokonało się Wcielenie. W Nazarecie Jezus spędził swoje dzieciństwo i lata młodzieńcze zanim podjął publiczną działalność – to miasto jest Jego kolebką. W nim, pod czułym okiem Maryi i Józefa, wzrastał „w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi” (Łk 2, 52).

Jak wykazały badania archeologiczne, nowoczesną Bazylikę Zwiastowania wzniesiono jako kolejną już świątynię na miejscu XII-wiecznego kościoła krzyżowców, który dzięki kilku sztuczkom architektonicznym chronił Grotę. Podobną rolę spełniła niewielka mieścina Nazaret w czasach, gdy żyła w niej Święta Rodzina. Przez swe położenie geograficzne, w niewielkiej dolinie otoczonej górami, z dala od międzynarodowej szlaku Via Maris, który przebiegał w odległości 10 km na południowy wschód od miasta, Nazaret był idealnym miejscem, aby chronić lata ukrytego życia Jezusa. Dziś przybywający do Nazaretu pielgrzymi również znajdują w nim schronienie – przybywają przecież do domu Świętej Rodziny.