Dzień 31 maja, uroczystość Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, był czasem radosnego Te Deum za kapłańskie jubileusze. W słoneczne przedpołudnie abp Adam Szal zaprosił swoich współbraci świętujących 40-lecie kapłaństwa do swojego domu. Przy kawie i herbacie, w miłej atmosferze kapłani mieli czas na snucie refleksji o tym, co było, z czym zmagają się aktualnie i co ich jeszcze czeka w czas jesieni życia. Następnie jubilaci przybyli do stołu Eucharystii, która miała miejsce w kaplicy seminaryjnej, czyli w miejscu, gdzie przed laty spędzili sześć lat, zastanawiając się nad trafnością wyboru drogi. Kaznodzieja, ks. Zbigniew Suchy, „uposażył” ich w święty olej, którego komponentami były 4 składniki; mirra – symbol cierpliwości i ofiary; wonna trzcina – zachęta do pięknych słów i unikania tego, co mogłoby ranić bliźniego; cynamon – ostrzeżenie przed pokusą kształtowania bliźniego na miarę własnych oczekiwań, i wreszcie kasja – symbol woni, której ujawnienie związane jest z gorącością, przez co zostali zachęceni do ożywienia swojej gorliwości sprzed 40 lat. Po Eucharystii jubilaci wraz z alumnami przeżywali déja vu swoich kleryckich czasów.
Reklama
Nie był to jednak koniec świętowania, bowiem w godzinach wieczornych w katedrze przemyskiej odbyła się jeszcze jedna uroczystość, na którą złożyło się kilka kapłańskich jubileuszów: 55-lecie święceń kapłańskich abp. Józefa Michalika; 30-lecie kapłaństwa bp. Stanisława Jamrozka, a ponadto kapłani wyświęceni w 1994 roku obchodzili swój srebrny jubileusz. Wszyscy wspólnie zgromadzili się przy ołtarzu, by pod przewodnictwem Metropolity sprawować ofiarę eucharystyczną, dla której zostali przed laty ustanowieni. Homilię tego dnia wygłosił abp Józef Michalik, przypominając o ważnej prawdzie, że „przez wiarę powinniśmy być świadomi tego, że w wypełnianiu kapłańskiej misji ksiądz przestaje być sobą, ale staje się Chrystusem, pośrednikiem wobec Ojca i bierze na siebie trud zadośćuczynienia za grzechy swoje i powierzonego mu ludu”.
Posługa kapłańska to niewątpliwie wielka i odpowiedzialna misja, zwłaszcza w dzisiejszych niełatwych czasach. Daje się zauważyć silną falę ataków na Kościół, księży i podważanie tego, co najświętsze. Dlatego tak bardzo powinniśmy wspierać duchownych i modlić się o świętość osób przeznaczonych na wyłączną służbę Bogu. W tak uroczystych chwilach, jakimi są jubileusze, powinniśmy także złożyć Bogu dziękczynienie za dar świadków Chrystusa, którzy mimo wielu trudów i przeciwności pracują ciężko dla rozszerzania Królestwa Bożego na ziemi. Wszystkim jubilatom serdecznie gratulujemy wytrwałości i odwagi w podążaniu drogą za Chrystusem i życzymy wszelkich łask Bożych i opieki Najświętszej Maryi Panny.
Warto również wspomnieć i poprosić o modlitwę za tych, którzy do kapłaństwa się przygotowują lub tę drogę rozważają, aby nie zabrakło im wiary w to, że podążają za Chrystusem na wzór apostołów i aby pewnego dnia doczekali tak wyjątkowej chwili kolejnego okrągłego jubileuszu, tak jak ich starsi bracia w wierze.
Życzenia bp. Krzysztofa Nitkiewicza dla bp. Wacława Świerzawskiego z okazji 25 lat biskupiej posługi
W kościele św. Jana Chrzciciela w Zawichoście podczas Mszy św. pod przewodnictwem bp. Krzysztofa Nitkiewicza z udziałem bp. Edwarda Frankowskiego oraz wielu kapłanów z diecezji sandomierskiej i archidiecezji krakowskiej dziękowano Bogu za 25 lat biskupiej posługi bp. Wacława Świerzawskiego. We wspólnej modlitwie uczestniczyły siostry ze Zgromadzenia św. Jadwigi Wawelskiej, którego założycielem jest Biskup Jubilat. Byli obecni przedstawiciele ruchów i stowarzyszeń katolickich, seminarzyści, przedstawiciele wspólnot zakonnych oraz wiele osób z diecezji. Na początku Eucharystii ks. Roman Janiec, kanclerz Kurii Sandomierskiej, odczytał przesłanie nadesłane, do Biskupa Jubilata od papieża Franciszka. Ojciec Święty napisał o nim m.in.: „Okazał się on bowiem Pasterzem prawym i wiernym, godnym imienia Apostoła Jezusa Chrystusa. Publicznie wyrażamy mu więc wyrazy podziękowania i z głębi serca udzielamy apostolskiego błogosławieństwa jako rękojmi łaski płynącej z nieba, prosząc jednocześnie o wzajemną modlitwę”. Po przeczytaniu przesłania Ojca Świętego bp Krzysztof Nitkiewicz przekazał życzenia od nuncjusza apostolskiego w Polsce abp. Salvatore Pennacchio. Zauważył następnie, że 25 lat biskupstwa Jubilata to czas, w którym prowadził on Kościół sandomierski, następnie wspierał modlitwą apostolat swoich następców, a od pewnego czasu towarzyszy wspólnocie diecezjalnej przez milczenie naznaczone chorobą. – Związane z nią ograniczenia nie oznaczają bynajmniej bezczynności, lecz głębsze zjednoczenie z Chrystusem. Dlatego nie trzeba budować wokół Jubilata legendy ani przypisywać mu rzeczy, których nie jest dzisiaj w stanie uczynić. Zrobił w swoim życiu wystarczająco dużo, łącznie z propagowaniem nowych form życia wspólnotowego, więc skoncentrujmy się na otoczeniu go miłością, tym bardziej, że nieobce było mu również doświadczenie Ogrójca i Kalwarii. Taki jest zresztą los każdego pasterza, nawet jeśli ostatecznie będzie nazwany „dobrym pasterzem”. Pomimo tego wspólnota Kościoła, z którą biskup zostaje zaślubiony, stanowi jego najbliższą rodzinę i dom. Wymaga różnorodnych wyrzeczeń, ale zgodnie z obietnicą Pana Jezusa daje stokroć więcej i w życiu obecnym i wiecznym. Ta wspólnota diecezjalna dziękuje dzisiaj Bogu za biskupa Wacława i prosi o potrzebne dla niego łaski – powiedział bp Nitkiewicz. Homilię wygłosił ks. Jacek Urban, dziekan Wydziału Historii i Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
„Wizyta Papieża jest dla ludów afrykańskich okazją do tego, aby usłyszano ich głos, aby mogły wyrazić radość z bycia ludem Bożym oraz nadzieję na lepszą przyszłość” - powiedział Ojciec Święty. Podczas dzisiejszej audiencji ogólnej Leon XIV powiedział o swej podróży apostolskiej na ten kontynent, dziękując Panu Bogu za tę możliwość oraz za to, co w jej trakcie otrzymał od przyjmujących go narodów. Jak przyznał, "od samego początku pontyfikatu myślałem o podróży do Afryki".
Ojciec Święty przypomniał, że w dniach 13-23 kwietnia odbył podróż apostolską do Afryki, odwiedzając Algierię, Kamerun, Angolę i Gwineę Równikową. Wyznał, że było to dla niego ważne doświadczenie spotkania z Kościołem lokalnym oraz przesłanie pokoju w czasie naznaczonym konfliktami.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
