Wydarzenie to było kolejnym przejawem i dowodem szczególnego błogosławieństwa Bożego dla przemyskiej ziemi w tych niełatwych czasach. W niedzielę Wniebowstąpienia Pańskiego, 24 maja, w piękne wiosenne przedpołudnie święceń udzielił bp Krzysztof Chudzio, który zaledwie trzy tygodnie wcześniej przeżywał swoją sakrę biskupią.

Kroczenie za Chrystusem

Święcenia diakonatu są jednym z ostatnich etapów seminaryjnej formacji do kapłaństwa. Na to wydarzenie młodzi duchowni czekali bowiem pięć lat. Każdy z braci przed laty usłyszał Chrystusowe wezwanie: Pójdź za Mną. Decyzja o pozytywnej odpowiedzi na to wewnętrzne poruszenie serca stała się początkiem pięknej, niekiedy trudnej, ale z pewnością niezwykłej przygody, jaką jest kroczenie za Chrystusem i bycie Jego uczniem. Warto szczególnie zaznaczyć, że jeśli w trakcie formacji w sercach młodzieńców rodziły się kolejne pytania o sens i autentyczność swojego powołania, a także nieuniknione obawy przed związaną z nim odpowiedzialnością, to tego dnia każdy z nich otrzymał potwierdzenie prawdziwości Bożego wezwania i słuszności własnego wyboru. Ta świadomość niewątpliwie może budzić tylko i wyłącznie ogromną radość i wdzięczność.

Poprzez święcenia diakonatu bracia zostali włączeni do stanu duchownego. Konsekracja, która jest poświęceniem konkretnej osoby do wyłącznej służby Panu Bogu, dokonuje się przez włożenie rąk biskupa i modlitwę. Wcześniej składa się uroczyste wyznanie wiary oraz przyrzeczenia posłuszeństwa i celibatu. Diakoni są święceni „nie dla kapłaństwa, ale dla posługi”, która jest ich pierwszym i głównym zadaniem na całe życie.

Obowiązki diakona

Aby pokrótce przedstawić zakres obowiązków, jakie niesie ze sobą sprawowanie zaszczytnej posługi diakona, niech posłużą słowa homilii obrzędowej, podczas których biskup zwraca się do wiernych: „Umocnieni darem Ducha Świętego (diakoni) będą pomagać biskupowi i jego prezbiterom w posłudze słowa, ołtarza i miłości, okazując się sługami wszystkich. Jako słudzy ołtarza będą głosić Ewangelię, przygotowywać Ofiarę Eucharystyczną i rozdzielać wiernym Ciało i Krew Pańską. Oprócz tego, na polecenie biskupa będą mogli głosić kazania i przekazywać Bożą naukę wierzącym i niewierzącym, przewodniczyć modlitwom, udzielać chrztu, asystować przy zawieraniu związków małżeńskich oraz je błogosławić, nosić Wiatyk do ciężko chorych i przewodniczyć obrzędom pogrzebu. Diakoni uświęceni przez nałożenie rąk, które pochodzi od Apostołów, i ściśle związani z ołtarzem, będą pełnić dzieła miłosierdzia w imieniu biskupa lub proboszcza”.

Dar powołania

Bóg niech będzie uwielbiony za dar powołania i za błogosławieństwo naszych braci, które doprowadziło ich aż to tego momentu. Słowa wdzięczności należą się Rodzinom, Kapłanom i wszystkim bliskim przyjaciołom, których wsparcie na co dzień jest nieocenione. Szczególną wdzięczność należy wyrazić także wobec tych, którzy codziennie wspierają kleryków swoją modlitwą. Modlitwa jest bardzo potrzebna każdemu z nich, gdyż przed nimi niełatwe wyzwanie, z którego w przyszłości przyjdzie im zdać sprawę Panu Bogu. To wszystko przed nimi, a teraz niech serca przepełnia tylko radość i wesele z tego niezwykłego daru i tajemnicy, jaką jest powołanie.