Urodził się ok. 540 r. w Rzymie. Tam również zmarł 12 marca 604 r. Pochodził z zamożnej rodziny patrycjuszy. Jego rodzice, św. Gordian i św. Sylwia, zostali wyniesieni do chwały ołtarzy. Na jego wychowanie znacząco wpłynęły również jego ciotki: św. Farsylia i św. Emiliana. Otrzymał wykształcenie klasyczne, a także poznał prawo. Piastował różne urzędy cywilne, został nawet prefektem Rzymu. Po kilku latach rządów niespodziewanie zerwał z życiem świeckim – został benedyktynem, przekształcił rodzinny pałac w klasztor i rozpoczął życie ascetyczne.
W roku 576 przyjmuje święcenia diakonatu, a w roku 579 zostaje legatem papieskim (apokryzjariuszem) na dwór cesarski do Konstantynopola. Po powrocie do Rzymu został sekretarzem i doradcą papieża Pelagiusza II. Po śmierci Pelagiusza, 3 września 590 r., został wybrany jego następcą. Jest pierwszym mnichem, którego wybrano papieżem. Jest ojcem i świętym Kościołów katolickiego oraz prawosławnego.
Św. Grzegorz to naprawdę wielka postać w historii Kościoła. Dzięki swojemu wykształceniu i doświadczeniu był wprawnym administratorem dóbr kościelnych, reformatorem Kościoła i politykiem. Uzdrowił finanse papieskie, usunął z kurii papieskiej niegodnych urzędników. Podobnie uczynił z biskupami i proboszczami na parafiach. Był stanowczy wobec nadużyć. Walczył z symonią. Chętnie słuchano jego kazań. Rozwijał teologię – był bezdyskusyjnym autorytetem przez całe średniowiecze. Na stałe do teologii weszło jego nauczanie nt. ważności chrztu i święceń wśród heretyków, nierozerwalności małżeństwa, kultu aniołów i relikwii, darów Ducha Świętego i czyśćca. Angażował się w opiekę społeczną i akcje charytatywne. Przeprowadził reformę liturgiczną, tzn. ujednolicił i upowszechnił obrzęd Mszy św., tzw. Kanon Rzymski. Dotąd bowiem każdy kraj, a nawet wiele diecezji, miał swój własny ryt, co wprowadzało sporo zamieszania. Troszczył się o podniesienie poziomu życia moralnego świeckich i duchownych.
W 592 r. zawarł porozumienie z Longobardami, którzy zagrozili Rzymowi. W 596 r. podjął się reewangelizacji Brytanii – wysłał do Anglii ekspedycję misyjną złożoną z czterdziestu mnichów na czele z Augustynem, przyszłym biskupem Canterbury.
Jako patron nauczycieli św. Grzegorz może zachwycać i uczyć łączenia spraw Bożych i ludzkich, solidnego wykształcenia i głębokiej wiary. Tak jak on, każdy nauczyciel winien być autorytetem oraz dbać nie tylko o przekazanie wiedzy, lecz również o kształtowanie prawidłowych postaw ludzkich i formację duchową swoich uczniów.
Grzegorz I Wielki, Jusepe de Ribera - Galleria Nazionale d'Arte Antica, Rome
Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost. Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost – Bóg” (1 Kor 3, 6-7). Ostrzeżenie Pawłowe jest ważne dziś dla nas. Tak bowiem łatwo wpaść w złudzenie o naszych dokonaniach, o naszych zasługach w naszej pasterskim działaniu. Jesteśmy tylko sługami: siejemy, podlewamy, ale To jedynie Bóg jest Tym, który daje wzrost, który czyni naszą działalność owocną.
Cmentarz w Zagórzu należy do największych i najstarszych nekropolii w Sosnowcu. Spoczywa na nim wiele pokoleń mieszkańców zasłużonych dla rozwoju miasta oraz Zagłębia. Wśród wielu grobów sosnowieckich intelektualistów są groby znanych lekarzy. Wymienić tu należy grób rodziny Wrzosków, w którym spoczywa znany w całym kraju i na świecie prof. med. Adam Wrzosek. Niedaleko od podupadającej kapliczki - grobowca rodziny Wrzosków, przy tej samej alejce znajduje się grób innego lekarza - Aleksandra Widery.
Dziś postać ta nie byłaby znana, gdyby nie powieść Stefana Żeromskiego rozgrywająca się w Zagłębiu Dąbrowskim, a zatytułowana Ludzie bezdomni. Powieść ukazała się drukiem na rok przed śmiercią Widery, a losy głównego bohatera dr. Tomasza Judyma zbiegają się z działalnością i sytuacją życiową Aleksandra. Stąd powszechne mniemanie, iż dr Widera był pierwowzorem Judyma. Aleksander Widera znany był z tego, iż z wielkim oddaniem i gorącym sercem spieszył z pomocą chorym robotnikom i górnikom Sosnowca oraz biedakom z Zagórza. Zmarł w wieku 35 lat. Nie założył rodziny. Nie pozostawił po sobie najbliższych. Dlatego też grobowiec na zagórskim cmentarzu wybudowany został kilka lat po jego śmierci staraniem dyrekcji sosnowieckiego oddziału Towarzystwa Lekarskiego. Wydaje się, że wybudowanie grobowca było wynikiem ukazania się w roku 1900 powieści Stefana Żeromskiego Ludzie bezdomni. "Zmieniające się czasy, rewolucyjne utarczki z początku XX w., I wojna światowa, II wojna światowa, później odbudowa kraju sprawiły, że o doktorze Widerze i jego grobie prawie zapomniano. Wprawdzie starzy mieszkańcy Zagórza opowiadali, że na cmentarzu jest pochowany słynny doktor, to jednak po upływie prawie całego wieku nikt tym grobem się nie opiekował" - wyjaśnia dr Emilian Kocot.
Przełom nastąpił w roku 1996, kiedy w prasie ukazał się artykuł o tym, że wandale przewrócili okazały krzyż z czarnego marmuru na grobie doktora Aleksandra Widery. Wówczas Zarząd Sosnowieckiego Koła Polskiego Towarzystwa Lekarskiego z proboszczem parafii św. Joachima, ks. Stanisławem Kocotem, i Zarządem Cmentarza postanowili odrestaurować zniszczony działaniami atmosferycznymi i rękami wandali grobowiec.
W aktach parafialnych odnaleziono akt zgonu doktora Aleksandra Widery. Odbudowano rozsypujące się fundamenty grobowca, na nowo ustawiono na wysokim cokole przewrócony, lecz na szczęście nieuszkodzony krzyż. Na płycie nagrobkowej umieszczono granitową tablicę z napisem: "Dobro człowieka najwyższym prawem. Doktorowi Judymowi i ku pamięci potomnym Sosnowieckie Koło Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w 90. rocznicę powstania Towarzystwa Lekarskiego Zagłębia Dąbrowskiego 1997 r.". 20 listopada 1997 r. biskup sosnowiecki Adam Śmigielski SDB poświęcił odnowiony grobowiec. Uroczystość zgromadziła liczne grono lekarzy z całego Zagłębia oraz władze miasta.
Grobowiec doktora Widery znajduje się przy tej samej alei, co zbiorowa mogiła robotników poległych w 1905 r. podczas strajku w Hucie Katarzyna w Sosnowcu. Nieco dalej, w kierunku wschodnim, po prawej stronie z daleka widać wysoki, z czarnego marmuru krzyż spoczywający na granitowym bloku. Widnieje tam napis: "Śp. Aleksander Widera - lekarz zakładów Towarzystwa Sosnowieckiego. Zm. D. 29 maja 1901 r. w wieku lat 35. Śp. Janina Widera. Zm. D. 18 października 1897 r. przeżywszy lat 18". Dawniej na płycie nagrobnej znajdowały się w narożach cztery graniaste, wysokie cokoły z piaskowca połączone grubym, stalowym, ozdobnym łańcuchem. Dzisiaj grobowiec ten jest jednym z pomników kultury i przypomina o szczytnych hasłach zawodu lekarskiego. Oby znalazło się jak najwięcej naśladowców doktora Widery.
Narodowe Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu/facebook.com
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki nadał odznaczenia państwowe osobom zasłużonym w pielęgnowaniu pamięci o męczeństwa duchowieństwa polskiego w okresie II wojny światowej.
za zasługi w działalności na rzecz kształtowania postaw patriotycznych
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
