Proboszcz jednej z parafii amerykańskiej diecezji Trenton w New Jersey wpadł na pomysł, żeby udzielać spowiedzi tylko osobom zaszczepionym. Jego innowacyjne duszpasterstwo wywołało szybką reakcję wiernych, którzy wyrazili mocne zaniepokojenie kontrowersyjną decyzją duszpasterza. Po reakcji wikariusza generalnego diecezji Trenton proboszcz szybko wycofał się z pomysłu i poinformował, że do spowiedzi nie potrzeba szczepionkowego paszportu.
National Catholic Register
Droga do schizmy?
Coraz częściej, i to z różnych regionów świata, dochodzą głosy ostrzeżenia, że to, co się dzieje w Kościele w Niemczech, może doprowadzić do schizmy. Niemieccy biskupi, w tym przewodniczący episkopatu, w swoich wypowiedziach coraz odważniej kwestionują dotychczasowe nauczanie i praktykę Kościoła. Chodzi głównie o cztery tematy: kapłaństwo kobiet, celibat kapłański, związki jednopłciowe i interkomunię z protestantami. Kardynał Gerhard L. Müller porównuje tę sytuację do czasów Marcina Lutra. Jego zdaniem, wtedy reakcja Watykanu była spóźniona i podobnie zwleka się dzisiaj.
Ciekawą analizę ofiar otrzymywanych przez katolickie parafie w czasie pandemii przeprowadził portal The Pillar. Dziennikarze przeanalizowali przychody 100 parafii, zróżnicowanych pod względem miejsca i struktury społecznej, poszukując zależności między wysokością ofiar a takimi czynnikami, jak intensywność pandemii czy sytuacja na rynku pracy. Z danych wynika, że amerykańskie parafie miały mniejsze datki średnio o 12%, co w liczbach bezwzględnych daje sumę 70 tys. dolarów w relacji do 2019 r. Jakie były tego przyczyny? Wcale nie nasilenie epidemii mierzone liczbą zgonów w przeliczeniu na liczbę mieszkańców. Największy wpływ miało bezrobocie. W tych regionach, gdzie stanowe obostrzenia doprowadziły do utraty pracy przez największą liczbę mieszkańców, sytuacja parafii była gorsza. Tam, gdzie gospodarka radziła sobie lepiej, lepiej miały także parafie. Na wysokość parafialnych przychodów ma wpływ również aktywność duszpasterzy, np. w mediach społecznościowych lub przez tradycyjne biuletyny parafialne.
AP
Niezrozumiałe
Rozporządzenie watykańskiego Sekretariatu Stanu zmieniające zasady odprawiania Mszy św. w Bazylice św. Piotra wywołało sporo krytyki. Najbardziej komentowane były te punkty dokumentu, w których zawarty jest zakaz indywidualnego odprawiania Mszy św. przy bocznych ołtarzach największego katolickiego kościoła na świecie oraz ograniczenie możliwości sprawowania Eucharystii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Najbardziej znaczącymi krytykami decyzji podpisanej przez abp. Edgara Pena Parrę byli dwaj kardynałowie: Raymond Burke i Gerhard L. Müller. – Msze św. ograniczone?
To brzmi mało katolicko – powiedział ten drugi i zaznaczył, że Sekretariat Stanu nie ma kompetencji, aby organizować sprawy liturgiczne. – Nikt nie jest zobligowany do przestrzegania tego rozporządzenia – dodał. Dziennikarze zwrócili uwagę, że zostało ono wydane w czasie, kiedy bazylika nie miała urzędującego archiprezbitera, a na stanowisku szefa Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów był wacat po przejściu na emeryturę kard. Roberta Saraha.
Interfax Religion
Czy Putin pości?
Prawosławni w Rosji rozpoczęli tegoroczny Wielki Post w połowie marca. Potrwa on do Wielkanocy, która w tym roku wypada 2 maja. Na konferencji Dmitrija Pieskowa, rzecznika prasowego rosyjskiego prezydenta, zapytano o to, czy Władimir Putin przestrzega surowych zasad postnych. Nie odpowiedział on jednak na to pytanie. Stwierdził jedynie, że dotyczy ono sprawy osobistej, a nie publicznej, więc nie ma obowiązku i nie może odpowiadać, bo głowa państwa ma także prawo do prywatności.
Z sondażu przeprowadzonego przez VCIOM wynika, że jeden na ośmiu Rosjan zamierza w tym roku przestrzegać reguł postnych, ponad połowa obywateli Federacji Rosyjskiej przyznaje, że niewiele wie o Wielkim Poście, a dwie trzecie w ogóle odrzuca religijne wskazówki na ten czas. Według narodowych badań, 66% obywateli FR to wyznawcy religii prawosławnej.
Jeśli pytasz dziś: czy dam sobie radę, odpowiadam ci: Nie, sobie rady nie dasz. Jeśli zaś pytasz: czy z Bożą i ludzką pomocą dam radę? Odpowiadam ci: tak, to jest pewne - powiedział metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy św. ze święceniami prezbiteratu w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Hierarcha udzielił święceń ośmiu diakonom, podkreślając, że przyszli kapłani nie są wolni od lęków, ale nie pozostają z nimi sami.
W homilii abp Adrian Galbas SAC nawiązał do własnych święceń sprzed 32 lat. Przyznał, że obok radości pamięta także „drżenie, lęk, a może nawet i przerażenie”. Zwrócił uwagę, że wymagania stawiane kandydatom do kapłaństwa są bardzo wysokie, a publicznie wypowiadane podczas święceń „chcę” oznacza zgodę na życie całkowicie oddane Chrystusowi i Kościołowi.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Hiszpańskie klasztory klauzurowe przygotowują tysiące ręcznie wykonanych różańców, które będą towarzyszyć czerwcowej wizycie Papieża Leona XIV. W inicjatywę, realizowaną przez 16 wspólnot żyjących na co dzień z dala od życia publicznego, zaangażowali się także młodzi wolontariusze pomagający w pakowaniu różańców. Jak informuje Vatican News, projekt stał się jednym z symboli przygotowań do papieskiej podróży.
Przed wizytą Papieża Leona XIV w Hiszpanii, zaplanowaną na 6–12 czerwca, szesnaście klasztorów kontemplacyjnych z różnych regionów kraju przygotowuje tysiące dziesiątek różańca dla pielgrzymów. Inicjatywa jest związana z podróżą apostolską odbywającą się pod hasłem „Podnieście oczy” („Alzad la mirada”).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
