Moringę nazywa się również drzewem chrzanowym ze względu na smak korzenia przypominający chrzan. Pochodzące z północnych terenów Indii drzewo wykorzystywane jest w tradycyjnej indyjskiej sztuce medycznej. Moringa została rozpowszechniona w różnych krajach strefy tropikalnej. Obecnie uprawia się ją w Azji, Afryce i obu Amerykach. Ponieważ jest to roślina niemająca wysokich wymagań glebowych, a bardzo bogata w białko, uważa się, że jej uprawa może być szansą w walce z głodem w Afryce.

Roślinę kulinarnie wykorzystuje się na wiele sposobów. Świeże liście spożywa się na surowo lub ugotowane jak szpinak. Można ją też suszyć i dodawać do potraw. Największą popularnością cieszą się jej sproszkowane liście, które zawierają minerały, takie jak: wapń, potas, siarka, magnez, fosfor, żelazo, oraz witaminy: E, B2, A, C, B3. Są również źródłem wszystkich dziewięciu niezbędnych aminokwasów egzogennych oraz prawdziwą skarbnicą odżywczych substancji roślinnych, w tym antyoksydantów. Dzięki obecności cennego chlorofilu moringa podnosi żelazo we krwi oraz odtruwa organizm.

Liście moringi mają udokumentowane działanie prozdrowotne:

• przeciwutleniająco wspierają walkę z wolnymi rodnikami;

• obniżają poziom cholesterolu i cukru we krwi;

• działają przeciwzapalnie, przeciwgrzybiczo i antybakteryjnie;

• wzmacniają układ immunologiczny;

• wspomagają oczyszczanie organizmu z toksyn;

• obniżają ciśnienie tętnicze krwi;

• redukują stany zapalne;

• wspierają funkcjonowanie wątroby.