Znają tajemnice drewna, wiedzą, w jaki sposób obrabiać poszczególne jego rodzaje i jak nadawać im kształty. To profesja, która sięga wieków. Od początku drewno było podstawowym surowcem, z którego człowiek wyrabiał przedmioty codziennego użytku czy pierwsze narzędzia.
Stolarz czy cieśla?
Choć często ze sobą utożsamiane, to – mimo że oba dotyczą pracy w drewnie – są to dwa różne zawody. Stolarz z drewna lub materiałów drewnopochodnych wykonuje przedmioty codziennego użytku: meble, drzwi, barierki. Dobrze widziane są tu wyobraźnia i zmysł artystyczny. Cieśla z kolei to fachowiec od większej roboty – tworzy domy, konstrukcje czy okręty. Powinien mieć zdolności projektowania i architektoniczne. Kim więc był św. Józef, którego określa się jako cieślę, a na obrazach jawi się jako stolarz? Najprawdopodobniej łączył obie profesje.
Za pomocą tradycyjnych narzędzi: dłuta, piły, struga i młotka, ale i tych bardziej skomplikowanych: tokarki, frezarki, pilarki czy szlifierki stolarz tworzy dzieła zgodne ze swoją profesją. I tak: stolarz budowlany wykonuje okna, drzwi czy parkiety; stolarz meblowy – zabudowy naszych domów i biur; stolarz mebli artystycznych jest specjalistą od sztuki użytkowej; są jeszcze stolarz galanterii drzewnej i stolarz tworzący instrumenty muzyczne.
Umiejętności manualne, cierpliwość, precyzja, a oprócz tego wiedza techniczna i znajomość narzędzi i oczywiście pasja – tym wszystkim wykazuje się dobry stolarz.
Jak kreatywnie wykorzystać przyrodnicze pamiątki z wakacji, aby dodały wnętrzom unikalnego charakteru?
Z każdej wakacyjnej podróży mamy nie tylko wspomnienia, ale także liczne skarby, które zbieramy podczas spacerów po plażach, w lasach i po górach. Muszelki, kamyki, szyszki czy wygładzone przez morze korzenie to pamiątki, które mogą się stać wyjątkowymi elementami dekoracyjnymi w naszych domach.
„Nie pozwolili nam nawet zabrać żadnej pamiątki” - mówi María De León Menéndez, która została wypędzona z własnego domu na południu Libanu. W Yarun mieszkało zaledwie trzynaście chrześcijańskich rodzin, inne nie zdecydowały się wrócić po wojnie sprzed trzech lat. Wioska już nie istnieje, została zrównana z ziemią przez izraelską armię. Zdjęcia satelitarne pokazują morze gruzów, tam, gdzie były domy, kościół, klasztor i katolicka szkoła.
María De León Menéndez z urodzenia jest Gwatemalką, a z wyboru Libanką. W 2009 roku musiała opuścić swój kraj z powodu przemocy gangów. Wraz z rodziną znalazła schronienie w małej społeczności na południu Libanu, zaledwie dwa kilometry od granicy z Izraelem. Po masakrze dokonanej przez Hamas 7 października 2023 roku jej wioska znalazła się na linii ognia między Hezbollahem a armią z Tel Awiwu. Po dwóch dniach terroru pięćdziesiąt rodzin chrześcijańskich i tyle samo muzułmańskich uciekło.
Nasza pielgrzymka przyprowadziła nas do Pińczowa – miasta o bogatej, wielokulturowej historii, nazywanego niegdyś „Atenami Sarmackimi”. Nad brzegiem Nidy, w cieniu klasztornych murów fundacji margrabiego Zygmunta Myszkowskiego, czeka na nas Matka Boża Mirowska. To tutaj, w sanktuarium powierzonym opiece duchowych synów św. Franciszka, Maryja od wieków hojnie rozdziela swoje łaski.
Kiedy wchodzimy do kaplicy Matki Bożej, nasze oczy spotykają wizerunek pełen dostojeństwa i matczynego ciepła. Obraz ten, sprowadzony z Rzymu na przełomie XVI i XVII wieku, jest kopią słynnego wizerunku Salus Populi Romani (Ocalenie Ludu Rzymskiego). Maryja na tym obrazie trzyma na lewym ramieniu Dzieciątko, a Jej wzrok zdaje się przenikać serce każdego pielgrzyma. Nazwa „Mirowska” pochodzi od dzielnicy Mirów, w której osiedlili się franciszkanie, czyniąc to miejsce bezpieczną przystanią dla wszystkich strapionych. Historia obrazu utkana jest z cudownych uzdrowień i ocalenia miasta przed zarazą, co potwierdziła uroczysta koronacja koronami papieskimi w 1992 roku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
