Reklama

Głos z Torunia

Ofiara Baranka

„Ofiaruję Tobie, Panie mój, całe życie me, cały jestem Twój aż na wieki”… jakże często z drżeniem serca, pomni niedoskonałości swej ofiary składanej Bogu, wyśpiewujemy słowa tej pieśni. Warto uświadomić sobie wartość Ofiary Baranka, który naszym małym ofiarom nadaje sens nieśmiertelności.

[ TEMATY ]

Eucharystia

Wiesław Ochotny

Człowiek od wieków odczuwa potrzebę złożenia Bogu w ofierze tego, co najcenniejsze. Celem składania Bogu ofiary jest dostrzeżenie własnego grzechu, który oddala nas od Niego, uzyskanie przebaczenia i odkupienia oraz zadośćuczynienie i zjednoczenie się z Nim.

Ofiara nad ofiarami

Spośród różnych ofiar baranek był zwierzęciem, które szczególnie podczas święta Paschy upamiętniało wyjście Żydów z niewoli egipskiej. Żadna z ofiar składanych przez ludzi nie jest jednak w stanie zniweczyć grzechu i odbudować pełnej jedności z Bogiem. Jedynie Bóg może tego dokonać, dając Swego jednorodzonego Syna za życie świata. Stąd prorok Izajasz, pisząc o cierpieniach i śmierci Sługi Jahwe, zapowiada śmierć nowego baranka paschalnego – Jezusa Chrystusa: „nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony” (Iz 53,7). Podobnie Jan Chrzciciel w Ewangelii nazywa Jezusa Barankiem, „który gładzi grzech świata” (J 1,29).

Reklama

W Nowym Testamencie baranek kojarzony jest jednoznacznie z Jezusem w kontekście Jego ofiary na krzyżu i ostatecznego Jego zwycięstwa (por. Ap 5, 8.12) oraz z Eucharystią - pisze ks. Jacek Molka w swoim artykule o symbolach starotestamentalnych. Baranek wielkanocny jest wyobrażeniem Eucharystii. Ciało Chrystusa to nasz pokarm na drodze do wieczności, a Jego Krew chroni nas od śmierci wiecznej.

Owoce Ofiary Baranka Bożego

Ofiara Jezusa, którą dla ludzkości złożył w pełni i dobrowolnie, przyniosła Mu wielką chwałę: „Bóg wywyższył Go ponad wszystko i nadał Mu imię ponad wszelkie imię (Flp 2,9). Każdy z nas został stworzony na obraz i podobieństwo Boże (por. Rdz 1, 26-27), stąd i my, jeśli przyjmujemy wolę Ojca Niebieskiego, stajemy się Jego dziećmi - jak Jezus. Tragedia grzechu polega na buncie przeciw Bogu, naszemu Ojcu. Kard. Tomasz Spidlik porównuje postawę męczenników i współczesnych ludzi: „Męczennicy mówią: lepiej jest umrzeć, niż odrzucić to, co Bóg zsyła. My zaś mówimy: musimy żyć, Bóg nie może wymagać od nas takiej ofiary”. Męczennicy umierają, gdyż Ten, który ich poprzedził udziela im mocy.

Reklama

Bł. Maria Karłowska zauważa, jakimi cnotami może być obdarzony człowiek korzystający często z daru Eucharystii: „Tak jak Hostia w tabernakulum: jest gotową na każde posłuszeństwo Woli Bożej, natchnienia Ducha Świętego, dającą się wszystkim według możności i potrzeby, aby pocieszyć, wzmocnić, uświęcić. Niegardząca nikim, jednocząc się z najnędzniejszymi, aby ich podnieść, oświecić, pouczyć, zagrzać miłością swoją. To są sposoby, którymi się Jezusa-Hostię pocieszy i uraduje, i odda Mu się poświęcenie za poświęcenie, i stanie się dusza Hostią dla Jezusa-Hostii!” (Zakonnica Pasterka w samotności).

Wiara w sens cierpienia Chrystusa czyni więc doskonałym nasze Boże synostwo.

W Ofierze Jezusa, Boga-Człowieka, Bóg i człowiek spotykają się w doskonałej miłości i życie człowieka zostaje wewnętrznie złączone, uświęcone i przemienione w życie Bosko-ludzkie. Jest to jedyna Ofiara, dzięki której człowiek na wzór miłości Boga może ofiarować siebie Bogu. Człowiek zyskuje również przebaczenie grzechów i cieszy się odbudowaną komunią z Bogiem.

Błogosławiona Matka Pasterka dodaje nowe korzyści z przyjmowania Eucharystii: „Eucharystia będzie nagrodą, obiecaną przez Pana Jezusa tym, którzy wszystko dla Niego opuścili z miłości! Jezus w Najświętszym Sakramencie będzie Ojcem, Matką, Bratem, Siostrą, Przyjacielem, Skarbem i Oblubieńcem, w którym się wszystko odnajdzie, co się dla Niego opuściło - i jeszcze wiele więcej! Jeżeli nikt nie jest i nie może być takim Ojcem, jakim jest Ojciec Niebieski, to z pewnością nikt też takim Oblubieńcem nie może być, jakim jest ten Oblubieniec Niebieski. O tak, Jezus w Najświętszym Sakramencie jest wszystkim dla duszy, która dla Niego wszystko opuściła!” (Zakonnica Pasterka w samotności)

Ofiara Eucharystyczna Kościoła

Św. Ignacy z Antiochii i inni święci zapewniają nas, że łączność z męką Chrystusa i Jego miłością aż do doskonałego naśladowania swego Mistrza płynie z Boskiego Pokarmu Eucharystycznego, który uobecnia Ofiarę Syna Bożego. Dzięki temu w nas, jak i w męczennikach, objawia się Chrystus Zmartwychwstały. Głębią tej sakramentalnej tajemnicy żyli mistycy Kościoła, stąd zdolni byli do ofiary, jakim jest przyjęcie heroicznego cierpienia w imię woli Bożej. Kard. Spidlik twierdzi, że znali oni wysoką cenę swego daru składanego Bogu: „Cierpię, lecz jestem pewien, że to mi przyniesie błogosławieństwo”. Autor dalej pisze: „Chrystus złączył w sobie nierozerwalnie życie Boga i życie człowieka, i z tego Bosko-ludzkiego życia uczynił dar nowej ludzkości, odrodzonej w Nim i z Nim zjednoczonej”. Jego poświęcenie stało się naszym poświęceniem i Jego ofiara stała się naszą ofiarą za cały świat.

Przeżywając najważniejszy okres liturgiczny w życiu Kościoła, jakim jest czas wielkanocny – wsłuchajmy się w słowa Zbawiciela wypowiedziane do apostołów i nas wszystkich oraz pomódlmy się wraz z Matką Pasterką: „Pragnieniem wielkim pragnąłem pożywać tę Paschę z wami. Mogą być one zrozumiane przez dusze prawdziwie wewnętrzne, obumarłe naturze i sądom ludzkim, a zapatrujące się na rzecz każdą w świetle Bożym. O Jezu Najdroższy, proszę Cię, otrząśnij mnie ze mnie samej i wszystkich naleciałości świata, a daj mi zrozumienie tych wielkich tajemnic zjednoczenia, którymi byś chciał duszy mojej dotknąć!” (Zakonnica Pasterka w samotności) .

2020-05-05 11:13

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Plon Eucharystii

2020-08-05 07:21

Niedziela toruńska 32/2020, str. VI

[ TEMATY ]

Eucharystia

wdzięczność

Renata Czerwińska

Wiara to konkretne działania

Ile razy w swoim życiu czuliśmy wdzięczność wobec Boga za dar przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa?

Wygoda, lenistwo i materializm usypia nasz ideał życia, jakim jest przyjaźń z Bogiem, i sprawia, że wielu spośród nas przestaje być Kościołem Jezusa Chrystusa, stając się antykościołem. O naszej przynależności do Chrystusa i Jego Kościoła świadczy wiara i wynikający z niej udział w Eucharystii, która jest centrum życia Kościoła katolickiego. Czy mój udział w Uczcie Eucharystycznej jest pełny i owocny? Czy moje życie przez wiarę wydaje plon, jakiego Jezus ode mnie oczekuje?

CZYTAJ DALEJ

Zmarł śp. ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz

2020-08-07 16:27

[ TEMATY ]

zmarły

Tarnów

Portal Diecezjii Tarnowskiej

Ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz

Zmarł śp. ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz, były pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Teologicznego Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Pełnił m.in. obowiązki ojca duchownego w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie oraz kierownika administracyjnego Katolickiego Ośrodka Studiów Społecznych w Lipnicy Murowanej. Był cenionym wykładowcą, autorem wielu książek i artykułów oraz promotorem prac naukowych. Miał 56 lat.

Msza święta pogrzebowa w kaplicy cmentarnej pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego na cmentarzu w Szczucinie zostanie odprawiona w poniedziałek (10 sierpnia) o godz. 14.00, po której ciało Zmarłego zostanie złożone na miejscowym cmentarzu.

Ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz urodził się 2 września 1963 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Pochodził z parafii Szczucin. Egzamin dojrzałości złożył w I Liceum Ogólnokształcącym w Tarnowie w 1982 roku, po czym wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Po ukończeniu studiów filozoficzno - teologicznych, otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Jerzego Ablewicza w dniu 12 czerwca 1988 roku w Tarnowie.

Jako wikariusz pracował w następujących parafiach: Limanowa – Matki Boskiej Bolesnej (od 28 lipca 1988 roku do 20 czerwca 1991 roku) oraz Tarnów – Miłosierdzia Bożego (od 21 czerwca 1991 roku do 29 czerwca 1992). W latach 1992-1995 podjął studia specjalistyczne z teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Nawarry w Pampelunie (Hiszpania), które uwieńczył doktoratem w 1995 roku.

W dniu 1 lutego 1996 roku został mianowany sekretarzem naukowym Biskupa Tarnowskiego Józefa Życieńskiego. Z dniem 10 marca 1997 roku otrzymał nominację na urząd Delegata do spraw Ekumenizmu w Diecezji Tarnowskiej. Ponadto sprawował obowiązki prefekta oraz ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie, wicedyrektora Biblioteki Seminaryjnej, członka Diecezjalnej Komisji Kaznodziejskiej oraz cenzora do oceny ksiąg treści religijnej. Pełnił także obowiązki ojca duchownego w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie (w latach 2001-2002) oraz kierownika administracyjnego Katolickiego Ośrodka Studiów Społecznych w Lipnicy Murowanej (w latach 2002-2003). Z dniem 26 sierpnia 2003 roku podjął posługę egzorcysty, którą pełnił do 2013 roku. Dekretem z dnia 1 grudnia 2019 roku został mianowany członkiem Komisji Teologicznej V Synodu Diecezji Tarnowskiej.

Od 1996 roku był związany z Instytutem Teologicznym w Tarnowie jako opiekun roku w studium dla świeckich. W 1999 roku został mianowany adiunktem Instytutu Teologicznego w Tarnowie. Był wykładowcą na Wydziale Teologicznym Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, a ponadto wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Kamieniecko-Podolskiej na Ukrainie.

21 stycznia 2004 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie teologii dogmatycznej na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Z dniem 1 lutego 2008 roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Ponadto 1 listopada 2015 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Był autorem wielu książek i artykułów naukowych oraz promotorem prac naukowych.

Za gorliwie pełnioną posługę kapłańską otrzymał w dniu 27 marca 1997 roku diecezjalne odznaczenie Expositorium Canonicale, a w dniu 9 sierpnia 2014 roku został obdarzony godnością Kanonika Gremialnego Kapituły Kolegiackiej św. Wawrzyńca Męczennika w Wojniczu.

CZYTAJ DALEJ

Wilno: Bezpośrednia transmisja w TVP Mszy św. 15 sierpnia z kościoła franciszkanów

2020-08-11 16:45

[ TEMATY ]

Wilno

Litwa

wikipedia.org

W sobotę, 15 sierpnia, TVP WILNO zaprasza na kolejną transmisję Mszy św. z Litwy. W święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Msza św. będzie transmitowana z kościoła franciszkanów konwentualnych w centrum Wilna. Transmisja rozpocznie się o godz. 11:25 czasu litewskiego (godz. 10:25 czasu polskiego). W Mszy św. będzie można uczestniczyć również za pośrednictwem Internetu (transmisja na stronie www.wilno.tvp.pl)

„Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wilnie (franciszkanów konwentualnych) to najstarsza wileńska świątynia” – podkreśla były rektor kościoła, o. Marek Dettlaff OFMConv. Po II wojnie światowej została zamknięta przez władze komunistyczne i zamieniona na magazyn. Dlatego to obecnie jeden z najbardziej zniszczonych kościołów Wilna.

Do tego kościoła i znajdującego się obok klasztoru franciszkanów przyjeżdżał przed II wojną światową ojciec Maksymilian Kolbe. Przed transmisją – dzięki współpracy z Archiwum Klasztoru w Niepokalanowie – kanał TVP Wilno pokaże jedyny istniejący materiał filmowy z o. Maksymilianem Kolbe, który został zarejestrowany w lipce 1939 roku właśnie w klasztorze franciszkanów konwentualnych w Wilnie. „To cudem ocalała taśma filmowa na której zarejestrowano fragmenty pielgrzymki zakonników z Niepokalanowa do Wilna i Grodna 14 i 15 lipca 1939 r” – pisał o tym wyjątkowym materiale kierownik Archiwum w Niepokalanowie o. Roman Soczewka.

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny franciszkanie konwentualni odzyskali 15 maja 1998 roku. Obecnie dzięki ogromnemu zaangażowaniu zakonników, wiernych, a także różnych organizacji (m. in. Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Fundacji „Polonica” i Polskiej Fundacji Narodowej) kościół przywracany do dawnej świetności. Trwają w nim prace renowacyjne. Kościół jest symbolem ostatnich 30 lat na Litwie – zwracania kościołów i odradzania się życia religijnego.

W kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny znajduje jedna z najsłynniejszych kaplic Wilna – kaplica Matki Bożej Niepokalanej, nazywana również kaplicą Białej Pani, a także kaplicą Matki Bożej Brzemiennej. Miejsce wielu łask i cudów. W czasie rozbiorów, władze rosyjskie postanowiły, że figura zostanie zniszczona. Jednak katolicki urzędnik Feliks Pietraszkiewicz postanowił ją ocalić i zamurował ją w niszy, w ścianie klasztoru. Figura była ukrywana w ten sposób do 1905 roku, gdy ponownie pozwolono modlić się przez figurą.

W kościele znajduje się wiele relikwii osób świętych: królowej Jadwigi, Jana Pawła II, błogosławionego Michała Giedroycia, polskich męczenników zamordowanych w Peru – o. Michała Tomaszka i o. Zbigniewa Strzałkowskiego. Nabożeństwa sprawowane są w j. polskim i j. litewskim.

15 sierpnia Mszę św. transmitowaną przez TVP Wilno celebrował będzie ojciec Piotr Stroceń – nowy rektor kościoła pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wilnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję