Mało znana żydowska sekta z czasów Jezusa, która obrała za swą siedzibę egipskie piaski, przybrała imię terapeutów. Zasadniczym źródłem poznania tego ugrupowania jest pismo „De vita contemplativa”, autorstwa Żyda mieszkającego w Aleksandrii w I wieku po Chr., niejakiego Filona. Autor nazywa członków ascetycznej grupy obywatelami nieba i ziemi. Terapeuci oddawali się służbie Bożej przez troskę o własną duszę oraz przez kontemplację prawdy. Co rano zwracali się twarzą ku wschodzącemu słońcu, prosząc Boga, by oświecił ich umysły światłem łaski. Symbolika światła była dla nich tak ważna, że przejęli zwyczaj noszenia białych szat. Podobne zwyczaje obrali mieszkańcy gminy w Qumran. Przywdziewali białe szaty, które w Jerozolimie nosili kapłani. Przed posiłkami odbywali kąpiel rytualną, jak kapłani przed przystąpieniem do składania ofiar. Biel w wielu miejscach biblijnych ma znaczenie symboliczne. Co oznacza w opisie przemienienia Jezusa? Ewangelista notuje w odniesieniu do Jezusa: „Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło” (Mt 17,2). Tradycja żydowska łączyła motyw jasności z ideą pojawienia się Mesjasza: „Nasi mistrzowie nauczali: W godzinie, w której Mesjasz-Król się objawi, przyjdzie i stanie na szczycie świątyni, i usłyszy Go Izrael, gdy powie: Ubodzy moi, oto nadszedł czas waszego odkupienia, a jeśli trudno wam w to uwierzyć, spójrzcie na moją światłość, która spływa na was” („Pesikta Rabbati” 35,37). Dlaczego więc wielu współczesnych Jezusowi nie rozpoznało w Nim Mesjasza? Może dlatego, że spodziewali się go zastać na szczycie świątyni? Nie zrozumieli, że On sam jest świątynią.